De Bijbel - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Wereldreligies > Christendom

De Bijbel.

 

De heilige  tekst van het christendom is de bijbel, die christenen als goddelijk geïnspireerd beschouwen. De bijbel bestaat uit twee delen: het ‘Oude Testament’, dat praktisch identiek is met de Hebreeuwse bijbel en dat voor christenen Gods eerste verbond met de mensheid vertegenwoordigt; en het ‘Nieuwe Testament’, het verbond van Jezus-Christus in wie Gods beloften aan Israël vervuld zijn.  De zeventwintig boeken van het Nieuwe Testament zijn ontstaan in de honderd jaar na de dood van Jezus. Hierin wordt verslag gedaan van zijn geboorte, zijn verkondiging, zijn lijden en zijn opstanding. Men vindt hierin ook de ‘Handelingen van de apostelen’, met onder meer een verslag van Paulus’ missie onder de niet-joden; brieven aan Paulus en van andere personen uit de vroege kerk. Het laatste geschrift van het Nieuwe Testament, de ‘Openbaring van Johannes’,  is een apocalyptisch visioen van het einde der tijden.

Het hart van deze verzameling wordt gevormd door de vier ‘evangeliën’ die toegeschreven worden aan Mattheüs, Marcus, Lucas en Johannes. Sinds het einde van de achttiende eeuw worden de eerste drie evangeliën door wetenschappers aangeduid met de term ‘synoptici’, omdat deze teksten, als ze naast elkaar gelegd worden, vele opvallende parallellen vertonen zowel qua vorm als qua inhoud. Het evangelie van Johannes, oftewel het ‘vierde evangelie’, is duidelijk afwijkend van stijl en toon. Samen worden deze vier boeken eenvoudigweg aangeduid als ‘het evangelie’.

Hoe het Oude en het Nieuwe Testament tot gezaghebbende christelijke canon zijn geworden, is een complex verhaal. Christenen en joden hebben de meeste teksten van de Hebreeuwse bijbel gemeenschappelijk, maar de vroege kerk bracht een andere volgorde aan, zodat het Oude Testament eindigt met de profetische geschriften. Het Oude Testament eindigt dus met het boek Maleachi, waarin Elia wordt genoemd als voorloper van de Messias. Deze passage werd door de evangelie-schrijvers opgevat als een verwijzing naar Johannes de Doper.

De canon van het Nieuwe Testament bestaat uit de geschriften die in de vroege kerk als goddelijk geïnspireerd beschouwd werden en die het beste uitdrukking gaven aan de christelijke religieuze ervaring. De canon is niet het werk van één individu of concilie maar ontstond maar ontstond langzamerhand in een proces van enkele eeuwen. Al in 160 n.Chr. gebruikte de theoloog Tertulianus de frase ‘Nieuwe Testament’ als aanduiding van een verzameling christelijke geschriften uit de eerste eeuw.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu