De Dood - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Wereldreligies > Christendom

De Dood.

Het hart van het christendom ligt in het geloof in een eeuwig leven na de dood. De basis hiervan is Gods verlossende handelen teneinde de zondige mensheid te redden. Dít handelen is manifest geworden in de voor alle gelovigen geïncarneerde en opgestane Christus. Zoals dat voor de meeste christelijke ideeën geldt, wordt ook voor deze opvatting verwezen naar de bijbel. Een van de meest aangehaalde passages in dit verband is Johannes 3:16 ‘Zozeer immers God de wereld liefgehad, dat hij zijn eniggeboren zoon heeft gegeven, opdat al wie in hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben.’ De rituele bevestiging van het geloof in een eeuwig leven zien we in de christelijke liturgie wanneer  de geloofsbelijdenis gereciteerd wordt. De laatste zin van alle christelijke belijdenissen bevestigt het geloof in de opwekking van het lichaam en een eeuwig leven.

Het bereiken van verlossing, de term die gebruikt wordt voor de staat van redden en verzoening met God, is het belangrijkste spirituele streven van een christen. Afzien van het calvinistische concept van de predestinatie, waarmee uitgedrukt wordt dat slechts een beperkt aantal uitverkorenen gered zal worden, wordt verlossing in de meeste protestantse denominaties uitsluitend door het persoonlijke geloof in Jezus Christus zeker gesteld. Voor rooms-katholieken en oosters-orthodoxen is de verlossing mede afhankelijk van het geloof in de mysteriën van de kerk en van het uitvoeren van de sacramenten. De interpretatie van de aard van de verlossing en de weg ernaartoe verschilt onderling, maarde opvatting dat de mens een onsterfelijke ziel bezit wordt door alle christenen gedeeld.

Men verschilt eveneens van mening over de vraag waardoor iemand verlost of verdoemd wordt. Maar ook hier vinden alle christelijke groeperingen eensgezind dat degenen die gered zijn voor eeuwig beloond zullen worden in het hemelse paradijs, terwijl de verdoemden een altijddurende straf zullen ondergaan in de hel. De exacte locatie van het eeuwige leven is een complex onderwerp voor zowel theologen als leken. In de Middeleeuwen stelde men zich vier mogelijke plaatsen voor waar de ziel na de dood heen kon gaan: de hemel, de hel, het vagevuur of het voorgeborchte. In het Oude Testament staat het woord ‘hemel’ voor het blauwe firmament, het gebied boven de wolken waar God resideert. Het Nieuwe Testament maakt herhaaldelijk melding van het ‘koninkrijk der hemelen’ of ‘het koninkrijk van God’, als de plaats waar gelovigen in volle  glorie bij God zijn. Voor christenen in de huidige tijd is de hemel een staat van glorievolle vreugde, een gezegend paradijs waarin men in een staat van gelukzaligheid God aanschouwt.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu