De dood - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Mythologie > Inleiding

De dood.

De mythologie van het oude Soemerie is sterk doordrongen van vragen omtrent (on)sterfelijkheid. Na de dood van zijn vriend Enkidu zoekt held Gilgamesj naar het geheim van het eeuwig leven, en weet het bijna te achterhalen. De godin Inanna daalt af in de onderwereld en wordt van alles wat haar dierbaar is ontdaan, alvorens ze als de Grote Godin van hemel en aarde weer oprijst.

De kwestie van wat er na de dood gebeurt, is zo fascinerend dat de geschiedenis er een ander verloop door kan krijgen. In 627 hield de Engelse koning Edwin van Northumbrië een raad om te beslissen of hij zich al dan niet tot het christendom zou bekeren. Een van zijn onderdanen vergeleek het leven van een mens met de vlucht van een mus door een eetzaal. Wie wist wat er in het duister daarvoor of daarna gebeurde? Het christendom bood een antwoord. Edwin was het ermee eens, evenals Coifi, de hogepriester van de oude goden, die zelf het sein gaf voor het afbreken van de oude heidense heiligdommen.

De Egyptenaren stelden zich het hiernamaals voor als een smalle vallei waar een rivier doorheen loops, van deze wereld gescheiden door een bergketen. De magiër Setna bezocht de zeven hallen van dit hiernamaals. In de vijfde stonden van misdaad beschuldigden bij de deur, smekend om genade. De zevende hal was die van de Twee Waarheden, waar de zonden van de doden werden gewogen tegen het gewicht van de veer van Ma’at. Het idee van een moeilijke reis na de dood, naar een plaats waar het laatste oordeel wordt geveld, is ook in ‘kleinere’ beschavingen te vinden. Volgens de Guarayú van Bolivia kan de ziel van een gestorvene kiezen voor een brede gemakkelijke weg en een smal gevaarlijk pad. De ziel die het smalle pad kiest doorstaat veel gevaren voordat hij  bij Tamoi, de Grootvader,  in zijn paradijs komt. Een beproeving is het lopen lang een magische boom zonder te luisteren naar de stemmen ervan; deze boom kent alle geheimen uit het leven van de ziel.

De maan is een krachtig symbool van dood en wedergeboorte in veel mythologieën. Volgens de Digueño uit Californië was Kikker boos op de Maker, Tu-chai-pai, en spoog hij gif in de plas waaruit de Maker dronk. De Maker dronk het gif niet, maar was zo bedroefd dat hij besloot te sterven. ‘Ik zal sterven met de maan,’ zei hij tegen de mensen. Toen de maan tot een sikkel gekrompen was, stierf de Maker en werd hij zes sterren. Sindsdien moet alles wat leeft sterven.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu