Frequentie - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Wetenschappelijke visies > Resonantie

Frequentie.


In de natuurkunde wordt resonantie omschreven als een tendens van een systeem dat bij bepaalde frequenties met een maximale amplitude oscilleert. Resonantie is dus de wetenschap van trillingsfrequenties die versterking creëert en synchroniseert, dit omvat geluid, licht en energie of kracht. Bij het bestuderen van menselijk gedrag is resonantie de synchronisatie van opkomende overtuigingen , doelen en dingen die mensen delen.

De Italiaanse filosoof  Galileo Galilei was de eerste die experimenteerde met resonantie, 1602.  Hij gebruikte een slinger en stelde vast dat het aantal heen en weer gaande bewegingen ervan in de tijd de resonantiefrequentie was. Zijn theorie  dat dit steeds even lang duurt werd later onjuist bewezen. We zien dit fenomeen echter in deze tijd terug bij schommels in speeltuinen. Als je iemand een duw geeft door de natuurlijke slingerbeweging te ondersteunen, dan zal de schommel hoger komen. Dit is het gevolg van de hoeveelheid energie die wordt geabsorbeerd door de slingerbeweging en die gemaximaliseerd wordt als de duw ‘in fase’ is met de natuurlijke  oscillatie van de slingerbeweging. De tegenovergestelde kracht van de duwen vermindert de energie van de slingerbeweging als zij niet ‘in fase’ zijn. Het werkt namelijk helemaal niet als je de schommel duwt als hij bij jouw weg is, omdat er dan geen energie wordt overgedragen aan de beweging van de oorspronkelijke oscillatie van de schommel. Het gaat er juist om dat de schommel op het juiste moment, tijdens elke herhaling van de beweging, een duwtje te geven, om de maximale impact te verkrijgen.

Eenvoudig gezegd: als dingen worden gesynchroniseerd, dan komen ze in een flow. Als dat niet gebeurt, dan worden zij geforceerd en moet er te veel energie worden geïnvesteerd; op die manier wordt juist voorkomen dat er resonantie ontstaat.

Galileo Galilei was ook de eerste wetenschapper die onderzoek deed naar geluidsfrequenties. Hij was degene die door het schrapen met een beitel op verschillende snelheden een verband legde tussen de toonhoogten van vrolijke geluiden en de grootte van de sprong van de beitel, hij stelde zo hun frequentie vast. De resultaten van zijn onderzoek werken in 1632 beschreven in zijn boek Dialogo spra i due massimi sisteme del mundo. Zijn werk speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van de cymatiek.

Cymatiek vormt de basis van verschillende theorieën waar we later  uitgebreider op terugkomen. De naam is afgeleid van het Griekse word kyma, dat ‘golf’ betekent. Cymatiek is dus  het onderzoek naar de manier waarop trillingen in het breedste woord, patronen vormen en bewegingen genereren en beïnvloeden.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu