Heilige geschriften - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Wereldreligies > Hindoeïsme

Heilige geschriften.

 

De oudste Indiase heilige teksten zijn de Veda’s , voor het eerst verzameld rond 800 v.Chr., hoewel sommige van oorsprong eeuwen ouder zijn. Elk van de vier vedische collecties  bevat hymnen en rituele traktaten, samen met de Aranyaka’s en Upanishads  filosofische werken die rond 600 v. Chr. Of niet lang daarna ontstonden.

Veel hindoeïstische tradities zien de Veda’s als bovenmenselijk, dat wil zeggen: niet door mensen geschreven. Men zegt dat ze eeuwig zijn van aard en in iedere tijdscyclus geopenbaard worden. De vedische recitatoren of ‘ zieners’ (rishi’s) bedachten de Veda’s niet en stelden ze ook niet samen; zij ‘zagen’ of ‘voorzagen’ ze. Eeuwenlang werd het opschrijven van de vroege vedische teksten als onrein en dus taboe beschouwd. De zieners droegen ze over op hun discipelen, waarmee een orale traditie in gang werd gezet die tot op heden voortbestaat. De volgorde van de  heilige woorden moet onveranderlijk blijven en het uit het hoofd leren is een ingewikkeld en gedisciplineerd proces, waarbij van vele geheugensteunen wordt gebruikgemaakt om een juiste uitspraak, ritme en voordracht te bereiken.

Het vedische corpus werd gevolg door een aantal werken die smriti of ‘herinnerde’ geschriften worden genoemd. Hoewel geschreven door mensen, werden de smriti niettemin als geïnspireerd beschouwd. Terwijl ze minder autoriteit genieten dan de Veda’s , hebben ze gedurende de afgelopen 2500 jaar een veel belangrijkere rol gespeeld in het leven van de hindoes. De smriti worden soms in de categorieën ‘epossen’,  ‘oude verhalen’  en ‘ethische traktaten’ onderverdeeld.

De twee smriti-epossen, de Ramayana, en de Mahabharate zijn de meest bekende werken van de hindoeïstische traditie. Zij zijn gedurende meer dan tweeduizend jaar geïnterpreteerd, becommentarieerd en een bron van genot geweest, en vormen het hart van de hindoeïstische heilige geschriften. Door de eeuwen heen doorsneed hun populariteit alle sektarische en sociale scheidslijnen en voor kinderen vormt de vertelling van deze epossen zonder uitzondering hun eerst en meest blijvende ontmoeting met de hindoeïstische geschriften. Voor veel hindoes slaat de term ‘heilige boeken’ met name op deze epossen. Toen het verfilmde epos in zestig wekelijkse episoden op de televisie werd uitgezonden, trok het de hoogste kijkdichtheid in de geschiedenis van de Indiase televisie. De Ramayana wordt overal in Zuidoost-Azië waar er sprake is van hindoeïstische (en boeddhistische) culturele beïnvloeding gedanst en opgevoerd, en de hoofdpersonen zijn bekend tot in Thailand in Indonesië.

 

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu