Veegelovende koningsdochter - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Mythen en sages > Nederland & België

De veelgelovende koningsdochter.

 

Er was eens een koningsdochter die alleen wilde trouwen met een man als die haar een verhaal kon vertellen dat ze absoluut niet kon geloven. Degene die haar iets vertelde waarop zij kon zeggen: ‘Dat is niet waar!’ zou haar man worden en na haar vaders dood zou hij zelfs koning van het land zijn. Maar geloofde zij het verhaal, dan werd de vrijer onthoofd.

Heel wat jongemannen hadden al een poging gewaagd omdat de prinses heel knap was. Maar wat voor onmogelijke verhalen ze ook hadden verteld, de koningsdochter had alles gelood, zodat ze allemaal een kopje kleiner waren gemaakt.

Op een dag kwam er een oude soldaat in de stad die zich ook aan het proefstuk wilde wagen. De prinses verheugde zich er al op dat het aantal koppen op de punten van het ijzeren hek van het paleis met één zou worden vermeerderd. Ze zei: ‘Welaan, oude soldaat, vertel…’

De man dacht niet lang na en stak van wal: ‘Tijdens een van mijn vele verre reizen ben ik eens in de hemel geweest. Toen ik daar alles had bekeken, wilde ik terug naar de aarde, maar ik kon de weg niet vinden. Al zoekend kwam ik bij een man die stro tot haksel maakte en ik vroeg: "Goede vriend, kun jij me de weg naar de aarde wijzen." Hij opende een luik in de vloer en zei: "Als je daardoor afdaalt, kom je vanzelf op de aarde." "Ja maar, dat is wel erg diep. Als ik me zomaar laat vallen dan breek ik mijn nek en mijn benen." Daarop wees de man mij op een grote hoop stro, zo fijn als stof, die hij al gesneden had. "Knoop al die stukjes stro aan elkaar," zei hij, "dan krijg je een touw waarmee je naar beneden kunt zakken."

Die raad volgde ik op, ik bond het koord aan het luik en liet me voorzichtig naar beneden zakken. Maar toen ik aan het einde van het koord was gekomen, was ik nog bij lange na niet op de grond. Zo hing ik te spartelen tussen hemel en aarde. Wat moest ik doen? Eerst wist ik me geen raad, maar al snel kreeg ik een idee. Ik haalde mijn mes uit mijn zak, sneed het koord boven mijn hoofdlos en liet het bovenste eind naar beneden vallen. Zo kon ik mij opnieuw naar beneden laten glijden tot ik weer aan het eind van het koord kwam. Maar ook toen was ik nog heel ver van de grond en ik kon niet opnieuw het touw lossnijden, omdat ik dat al een keer gedaan had. Er was dus geen andere mogelijkheid dan maar op goed geluk naar beneden te springen.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu