Zeven schepenen van Eijs - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Mythen en sages > Nederland & België

De zeven schepenen van Eys.

 

Honderden jaren geleden waren in de rijksheerlijkheid bij Eys, bij Wittem, zeven schepenen, zeven toonbeelden van wijsheid en voorzichtigheid. Wanneer zij onder de grote lindenboom in  het dorp hun vergaderingen hielden, werden die altijd – zoals het bij belangrijke vergaderingen betaamt – ingeleid met de opsomming van  de namen van de leden.
Maar de oude schouw, die de vergaderingen voorzat, kon nooit tot het getal zeven komen. Ofwel hij telde zichzelf tweemaal en kwam dan op acht leden, ofwel hij vergat zichzelf mee te tellen en kwam dan maar tot zes. Om aan alle verwarring een eind te maken, werd op een gegeven moment besloten dat voor de aanvang van een vergadering iedere schepen zijn vuist in de  mulle grond zou steken. Door het aantal gaten te tellen wist men of de vergadering voltallig was of niet. De burgervaderen van Eys hebben dit gebruik sindsdien in ere gehouden – een gebruik dat erg doet denken aan de gewoonte van de senatoren van het oude Rome om voor elk jaar dat ze consul waren een spijker in de muur van het Capitool te slaan. Er was trouwens nog een overeenkomst tussen de schepenen van Eys en de afstammelingen van Romulus; beide colleges waren erg ondernemend.

De kerk van Eys stond op een heuvel en dat was voor de oudere mensen een groot probleem. Om dit ongemak te verhelpen werd een vergadering uitgeschreven, waarin veel getwist, gewikt en gewogen werd. Eindelijk kwam men tot het besluit de kerk naar benden te schuiven, de machtsspreuk van de profeet uit Mekka indachtig: ‘Als de berg niet tot Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar de berg gaan.’

Tijdens deze belangrijke vergadering hadden de schepenen als altijd op de grond gezeten, en de vermoeienis van de urenlange beraadslagingen had tot gevolg dat sommigen dachten dat hun benen zoek waren geraakt. Daarover ontstond een nieuw geschil, waaraan pas een einde kwam toen een schapenhoeder die in de nabijheid zijn kudde hoedde met zijn zweep duchtig op de oude mannen in begon te slaan; ze sprongen verschrikt omhoog en vonden hun benen terug.

Tijdens deze belangrijke vergadering hadden de schepenen als altijd op de grond gezeten, en de vermoeienis van de urenlange beraadslagingen had tot gevolg dat sommigen dachten dat hun benen zoek waren geraakt.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu