Zonvloed - Paraned

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Mythologie > Inleiding

De zondvloed

In veel mythologieën bestond de wereld oorspronkelijk uit niets anders dan water. Als goden de wereld laten overstromen betekent dat dus een terugkeer naar de oervorm, de mogelijkheid van een nieuwe start. In de mythologie van de Chewong van Maleisië, keert de schepper Tohan de wereld bij tijd en wijle om, waarbij alle mensen verdrinken behalve degenen die hij gewaarschuwd heeft; daarna schept hij aan de onderzijde een nieuwe wereld.  Overstromingsmythen zijn overal ter wereld ontstaan, zelfs in Afrika bezuiden de Sahara en op het vasteland van Europa. De Hindoemythe van Manu en de vloed is de bekendste Aziatische versie.

Sommige inheemse overstromingsverhalen zijn zo met het Bijbelse zondvloedverhaal verbonden dat moeilijk te achterhalen is waar bepaalde invloeden vandaan komen. In West-Australië is het verhaal van Noach bijvoorbeeld naar het eigen gebied over geplaatst. Voortbordurend op hun eigen overstromingsverhalen geloven de Aborigines dat Noachs ark iets ten zuiden van de Fitzroy-rivier landde en dat de resten er nog van te zien zijn. In Peru vernietigde de Inca-schepper Viracocha uit ontevredenheid zijn eerste mensen, een rad van reuzen, door een overstroming die hen in steen veranderde. De Inca’s zagen oude beelden als die in Tiahuanaco (Bolivia) als vertegenwoordigers van dit oude ras.

Het idee van een overstroming als straf komt voor in het klassieke Atlantis-verhaal. Het mythische eiland Atlantis werd door Poseidon voor zijn sterfelijke geliefde Cleito als lustoord gemaakt. Hun zonen heersten verstandig over het Middellandse Zeegebied, maar met het verdunnen van het goddelijk bloed gaven de mensen van Atlantis zich meer en meer over aan menselijke passies. Bedroefd en boos zweepte Poseidon de zee op totdat een enorme vloedgolf Atlantis verzwolg. In de oude Griekse mythologie zond Zeus een vloedgolf om de allereerste voor hun hoogmoed te straffen. De Titan Prometheus waarschuwde zijn zoon Deucalion voor de naderende ramp. Deucalion bouwde een kist en school hierin met zijn vrouw Pyrrha. Negen dagen en nachten werden ze door de golven heen en weer geslingerd, tot ze op de berg Parnassus strandden. Toen de regen ophield, bracht Deucalion een offer aan Zeus, die hem een wens toestond. Deucalion wenste meer mensen. Op instructie van Zeus gooiden Deucalion en Pyrrha stenen over hun schouders: die van Deucalion werden mannen, die Pyrrha vrouwen.

Aan herbevolking van de aarde na een overstroming komen vaker ingenieuze middelen te pas, vooral wanneer, zoals in Slavonische en Mesopotamische mythen, slechts  één individu – een man -  overblijft.

<<< Vorige ... Volgende >>>

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu